http://www.denieuwereporter.nl/2011/11/de-toegevoegde-waarde-van-onbetrouwbaar-nieuws/?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter

Momenteel loop ik stage bij MO* Magazine in Brussel. Wat een toptijd hier als journalist!
Meer weten? Ga naar http://mndegraag.wordpress.com/ en www.mo.be

De reden dat ik mijn ogen weer heb laten vallen op EyeoftheReporter, is het volgende:

De conferentie die de komende drie dagen in Antwerpen wordt gehouden. Verschillende jonge, ambitieuze journalisten uit heel Europa brainstormen daar over de toekomst van het vak. En ik ben daarbij.
Voor MO* Magazine doe ik verslag van alle interessante en opmerkelijke journalistieke hersenspinsels.

Dus, houd mij in de gaten op: http://twitter.com/#!/MathiasdeGraag

Brusselse groet,
Mathias

Onderzoeksmethode
Statisticus Jelke Bethlehem, gespecialiseerd in onderzoeksmethodes en werkzaam bij de Universiteit van Amsterdam, bekeek voor FHJ Factcheck het rapport. Volgens hem zit het kijkonderzoek goed in elkaar. “Over de representativiteit hoef je je geen zorgen te maken. Daar wordt heel goed naar gekeken, het panel wordt continu afgestemd op gegevens van het CBS.” Waar Bethlehem zich meer zorgen over maakt, is de afhankelijkheid van het panel. “Hoe weet de SKO dat de kastjeskijkers echt kijken en niet voor de tv in slaap zijn gevallen zonder dat te hebben aangegeven? En hoe weet je dat het aantal ingevulde gasten klopt?”
Volgens Bas de Vos, directeur van de SKO, zijn er voldoende controlemechanismen. “Als er lang niks gebeurt met de tv, gaan de alarmbellen af. En ook wanneer er 99 kijkers worden toegevoegd als dat niet realistisch is. Daarnaast bellen we steekproefsgewijs na of de informatie die we hebben binnengekregen wel klopt.”

Marges
De Vos wil niet zeggen wat de marges van het onderzoek zijn. “Wij willen het publiek daar niet mee lastig vallen. Het gaat er om dat we betrouwbare cijfers aanleveren, met de marges wordt het verhaal alleen maar onoverzichtelijk.”
Volgens statisticus Bethlehem zou het goed kunnen dat de honderdduizend extra kijkers die voor het kijkcijferrecord zorgden binnen de marge van het onderzoek vallen. “Ik weet dat bij politieke peilingen waarbij het panel even groot is, de afwijking ongeveer drie procent is.”

Om er achter te komen hoe groot de marges van het onderzoek van de SKO ongeveer zijn, is Lex Olivier wel bereid om een berekening te maken. Hij is ombudsman van MOA, een centrum dat de kwaliteit van marktonderzoeken bewaakt. “We leven met zestien miljoen mensen in Nederland. Daarvan valt een gedeelte af, omdat ze bijvoorbeeld te jong zijn of in een verzorgingstehuis zitten. Dus laten we zeggen dat de onderzoekspopulatie van Stichting Kijkonderzoek  tien miljoen Nederlanders bevat . Er waren ongeveer vijf miljoen kijkers, dus ongeveer vijftig procent keek naar Boer Zoekt Vrouw.” Omdat niet precies bekend is hoe groot de onderzoekspopulatie is, gebruiken we in de berekening een ruimer panel, zodat de marge in elk geval niet te hoog uitvalt.  “Laten we uitgaan van een panel van 3500 mensen”, stelt Olivier voor. “De echte kijkcijfers liggen dan ongeveer tussen de 48 en 51 procent.” (Voor berekening, zie volgende alinea) De berekening is vrij ruw, benadrukt de ombudsman. “Er wordt twee keer hetzelfde panel geraadpleegd, daar gaat deze berekening niet van uit. Daardoor ontstaan andere afwijkingen dan wanneer er twee keer naar een verschillend panel wordt gekeken. Maar dat zal aan dit overallbeeld niet veel veranderen.”

Berekening
In het boekje ‘Publiceren over onderzoek’, uitgegeven door de Vereniging voor Marktonderzoekbureaus, staat uitgelegd hoe de marge van een steekproef kan worden berekend. Daarvoor gebruikt de vereniging de volgende formule:

M=K *(√((p*(100-p)/n))

Waarbij geldt:
M=de marge, die werkt twee kanten op. Bij een uitkomst van vijftig procent en een marge van één procent liggen de echte cijfers dus ongeveer tussen 49 en 51 procent.
K=de zekerheid waarmee je iets over de marge kunt zeggen. In dit geval is voor 95 procent gekozen, de gebruikelijke waarde voor K. Daarvoor geldt volgens ‘Publiceren over onderzoek’: K=1.96.
P=percentage dat uit de steekproef komt.
N=aantal bevraagde personen.

In het geval van de berekening van Olivier geldt:
K=1.96
P=50
N=3500

Dat leidt tot de volgende formule:
M=1.96*(√((50*(100-50)/3500))
M=1.66
Het ‘universumpercentage’ ligt dus tussen de 48.34 en 51.66 met een betrouwbaarheid van 95 procent.

Kijkcijferrecord?
Een simpel rekensommetje laat zien dat de honderdduizend extra kijkers binnen de berekende marges vallen: als de steekproef uitwijst dat er vijf miljoen kijkers waren, keken er in werkelijkheid ongeveer tussen de 4,8 miljoen en 5,1 miljoen mensen. Een verschil van driehonderdduizend kijkers. Van een nieuw record kun je bij honderdduizend extra kijkers dus niet spreken, denkt Olivier. “Voor je een afwijking kunt vaststellen, moet het verschil in dit geval ongeveer 350.000 kijkers zijn.”
Leoni van de Schraaf, coördinator van de entertainment redactie van Novum, is bekend met de marge van ongeveer drie procent. “Maar wij gaan uit van de cijfers van de SKO.” Het nieuws komt niet uit een persbericht van de SKO, aldus Van de Schraaf. “We gaan daar zelf achteraan. Elke week vergelijken we de kijkcijfers met die van de voorgaande week. In dit geval bleek er een record te zijn en dus hebben we het gemeld. De SKO is dag en nacht met de cijfers bezig, dus we gaan ervan uit dat het klopt.”

Conclusie
De honderdduizend extra kijkers die volgens het onderzoek van de SKO naar Boer Zoekt Vrouw keken, vallen binnen de marge van het onderzoek, die zo’n driehonderdduizend kijkers bedraagt. Je kunt dan ook moeilijk spreken van een nieuw kijkcijferrecord.

Bronnen:

http://boulevard.nieuws.nl/627716

Jelke Bethlehem (statisticus)

Bas de Vos (Directeur Stichting Kijkonderzoek)

Lex Olivier (Ombudsman MOA)

Leoni van de Schraaf (Coördinator entertainmentredactie Novum)

Informatie sijpelt niet door
Volgens Lieve van Langenhove van de webredactie van het Belgische Het Laatste Nieuws (HLN) is het onderzoek wel degelijk van de reinigingsfabrikant. De Belgische krant wordt door dezelfde uitgever op de markt gebracht als het AD; HLN.be bracht exact hetzelfde bericht een half uur eerder. “Het artikel is een vertaling van een stuk van de site van het Britse Daily Mail”, aldus Van Langenhove. “Het betreft een Brits onderzoek, wel degelijk uitgevoerd door Vileda UK.” Het verbaast haar niet dat de Nederlands-Belgische afdeling niks van het onderzoek weet. “Zoals wel vaker het geval is, sijpelt ook nu niet alle interne bedrijfsinformatie door naar alle afdelingen.”

Geen rapport
De Britse afdeling van Vileda blijkt inderdaad wel van het onderzoek af te weten. De meeste cijfers komen uit een onderzoek van de National Health Service (NHS), de Nationale Gezondheidsdienst van Engeland. Volgens de NHS verbrandt een persoon van 70 kilo met ‘light housework’ 246 calorieën. Als je hetzelfde gewicht hebt, verbrand je 281 calorieën met fietsen met een snelheid van maximaal 16 kilometer per uur. Fiets je iets meer door, tussen de 16 en 19 kilometer per uur (door NHS omschreven als ‘light effort’), verbrand je 422 calorieën. Voor een uur gewichtheffen, licht of gemiddeld, staat volgens de NHS 211 calorieën per uur.
Het aantal calorieën dat wordt verbrand met dweilen, is wel door Vileda berekend. Dat is vastgesteld op 239 calorieën per uur. Verder kan Katie Medd, woordvoerder van de reinigingsfabrikant, er niks over zeggen. “Ik ben bang dat er geen rapport over is. Ik kan je niet verder helpen.” Wel bevestigt Medd dat er inderdaad wordt onderzocht of een dweil met caloriemeter aan het assortiment kan worden toegevoegd.

Fitness verbrandt meer
Volgens Sjoerd Kunstt, personal trainer bij Universitair Sport Centrum in Amsterdam, is het moeilijk te zeggen hoeveel calorieën je verbrandt met dweilen. “Het hangt af van je gewicht, maar bijvoorbeeld ook hoe sportief je bent. Als je erg sportief bent, gaat je hartslag niet zo snel omhoog van dweilen. Daardoor zul je ook niet veel calorieën verbranden. Iemand die minder sportief is, zal sneller een hogere hartslag krijgen en dus ook sneller calorieën verbranden.” Voor een persoon van 70 kilo komen de 239 calorieën in buurt, denkt Kunstt.

Ook het aantal calorieën dat wordt verbrandt met fietsen is afhankelijk van deze factoren. “Maar zweten op de hometrainer verbrandt aanzienlijk meer calorieën dan dweilen. Als je een uur wat fanatieker gaat fietsen, verbrand je al snel 600 calorieën.” Wat ‘fanatiek fietsen’ inhoudt, verschilt per persoon.

Het is moeilijker om wat over een krachttraining te zeggen. “Dat is afhankelijk welke spieren je traint. En je houdt lang niet alles een uur vol. Als je spieren in je benen gaat trainen, ben je na vijf oefeningen misschien al wel moe. Biceps houd je veel langer vol.” Ook is de mate van verbranding afhankelijk van hoeveel je traint: “Hoeveel je verbrandt als je stil zit, is voor een aanzienlijk deel afhankelijk van je spieren. Hoe groter je spiermassa, hoe meer je verbrandt in rust.”
Een uur fitnessen bestaat vaak niet alleen uit krachttraining of fietsen. Met een ‘normaal’ uur fitnessen verbrand je meer dan dweilen, vertelt Kunstt. “Met een afwisselend programma verbrand je ongeveer 600 calorieën, vergelijkbaar met een uur op de hometrainer.” Aanzienlijk meer dan de 239 calorieën die je volgens Vileda met dweilen verbrandt.

‘Niet zoals de handboeken’
Volgens Martijn Verburg, coördinator van de internetredactie van het Algemeen Dagblad, is het goed mogelijk dat het bericht is overgenomen van HLN. “Misschien heeft een redacteur er nog wat aangepast.” In principe moet alles wat op de site komt kloppen, denkt hij. “Maar in de praktijk werkt niet alles zoals in de handboeken op school.” Volgens Verburg is het vooral belangrijk dat er veel berichten op de site verschijnen. “Ik zie ook weleens stukken op de site waarvan ik denk dat ze eigenlijk in de prullenbak moeten belanden, maar ze komen toch op de site. Dat is niet erg, want voor een internetsite is het belangrijk dat er veel roulatie is, anders krijg je geen bezoekers. En wij hebben niet, zoals de papieren krant, een grote eindredactie.”

Conclusie
Het bericht klopt niet: met fitness verbrand je al snel zo’n 350 calorieën meer dan met dweilen. Dat de internetredactie van het AD niet alles kan checken, is begrijpelijk. Toch is het jammer dat de redacteur niet vijf minuten de tijd heeft genomen om van google gebruik te maken.

Bronnen:

http://www.ad.nl/ad/nl/1003/You/article/detail/564223/2011/01/21/Dweilen-verbrandt-evenveel-calorieen-als-1-uur-fitness.dhtml

http://www.hln.be/hln/nl/33/Fit-Gezond/article/detail/1211291/2011/01/21/Dweilen-verbrandt-evenveel-calorieen-als-1-uur-fitness.dhtml

Lieve van Langenhove, webredactrice Het Laatste Nieuws

Katie Medd, woordvoerster Vileda UK

Onderzoek ‘Calories per hour for Exercise’, National Health Service

Sjoerd Kunstt, personal trainer bij Universitair Sport Centrum in Amsterdam

Martijn Verburg, coördinator internetredactie Algemeen Dagblad

Heftig. Meer kan ik er niet over zeggen. Of wel, maar ‘heftig’ raakt de kern.
Nu vier weken de tijd om deze kern zo goed mogelijk op te pennen in mijn journalistieke artikelen.

I’ll keep you posted!

Deze kop schitterde bijna een jaar geleden boven een van mijn artikelen. De opdracht?

Schrijf een stuk voor De Nieuwe Reporter. Weliswaar niet voor publicatie, maar als leesvoer voor  docenten van onze hogeschool. Doel? Beoordelen of wij als aankomende journalisten een goede journalistieke visie kunnen ontwikkelen. Zo gezegd, zo gedaan.

Nou…niet dus. Nu ik het artikel een jaar later teruglees, merk ik dat de opdracht nog vrij oppervlakkig was uitgevoerd. Neem nu de kop: ‘Gaat er in de toekomst betaald worden voor nieuws op internet?’  We kunnen daar, dik elf maanden later, een kort en helder antwoord op geven:

 ‘Ja.’

Dit jaar hebben al een aantal titels gekozen voor een betaalde variant voor nieuws op internet, waaronder The New York Times. Omdat er in een jaar tijd veel veranderd is, besloot ik het onderwerp nog eens onder de loep te nemen.

Tijden veranderen

Betalen voor je nieuws. Eigenlijk niet zo’n gek idee als je de dalende omzetten door een steeds kleinere afzet van krantenabonnementen in je achterhoofd houdt. “Ze moeten wel!” is dan ook een vaak gehoorde opmerking. Maar is dat zo? Moéten kranten hun nieuws op internet aanbieden met bijbehorend prijskaartje? Of is er naast het financiële aspect nog een andere reden om hiervoor te kiezen?

Ik ben geneigd ‘ja’ te zeggen. De commissie die verantwoordelijk was voor het rapport Brinkman heeft in het rapport geprobeerd op te schrijven hoe kranten beter kunnen innoveren. Zo ook hun omgang met het internet. De financiën kwamen zeer zeker ter sprake, maar het is ook niet het énige besproken punt omtrent de relatie van kranten met het internet. Kranten kunnen het internet inzetten om hun journalistieke producties beter onder de aandacht te brengen van doelgroepen (jongeren, zakenlui, ICT’ers) die makkelijk te bereiken zijn via het medium.

Geld voor kwaliteit

Terug naar het prijskaartje. De vraag is of mensen bereid zijn te betalen voor hun nieuws als zij datzelfde nieuws ook ergens anders kunnen halen.

Voor niks.

Als we de titels, die gekozen hebben voor betaalde websites, moeten geloven dan is er binnen enkele jaren een duidelijk onderscheid te maken tussen de betaalde media en de aanbieders die het nieuws gratis verspreiden op het wereldwijde web. Er wordt vooral ingegaan op de kwaliteit van de geschreven artikelen. Zo stelt Arthur Sulzberger Jr. van The New York Times dat het geld dat wordt verdiend aan het internet, kan worden besteed aan het checken van feiten in de berichtgeving. “Enige nuance is wel dat dit voordeel pas over een aantal jaren zijn vruchten af zal werpen,” aldus Sulzberger Jr.

Als we daar even bij stilstaan, kan het dan zo zijn dat de nieuwsconsument echt bereid is te betalen voor meer betrouwbare informatie in de toekomst? Of accepteert de consument dit niet en komt hij in opstand? “Betalen voor het nieuws? Ben je helemaal gek? Jarenlang gewend aan het gratis nieuws en dan ineens deze gratis consumptie afsluiten? Dat nooit!”

Zover zal het niet lopen als je het mij vraagt. Natuurlijk zal er in het begin veel verzet zijn tegen het initiatief, maar als het ook echt gaat werken zoals Arthur Sulzberger Jr. voor ogen heeft, haalt de consument er alleen maar voordeel mee. Het ‘gevaar’ ligt wellicht niet zozeer bij de lezers, maar bij de concurrentie. Een prijzenoorlog op de websites van kranten is geen gekke gedachte. Bovendien kan ieder medium nog steeds op internet zijn verhaal kwijt. Misschien dat de concurrentie online dan zo moordend wordt, dat sommige titels het nieuws weer gratis aan gaan bieden. Wie zal het zeggen?

De internetgeneratie

Toch blijft betaald internetnieuws op dit moment een heftige discussie. Vooral in journalistieke kringen. Sommige titels hebben het aangedurfd de stap te nemen, andere twijfelen nog zo erg dat ze het nog maar even bij het oude laten. Betaald nieuws op internet betekent echter wel een grote omslag voor de huidige generatie lezers. Zij zijn juist vertrouwd geraakt met nieuws dóór het internet. Door het gratis aanbod is de drempel om nieuws te ‘nuttigen’ zo laag, dat zelfs de minst geïnteresseerde persoon achter zijn of haar pc op de hoogte is van de laatste ontwikkelingen in de wereld. De vraag is of en hoe we deze generatie bij het nieuws kunnen blijven betrekken.

Wel moeten we rekening houden met het volgende: het internet is een platform waar mensen kunnen reageren, observeren en kunnen worden geactiveerd. Het heeft een grote gebruiksvriendelijkheid.

Juist door deze eigenschappen.

Nieuws op internet is onlosmakelijk verbonden met deze oerkrachten van het internet. Door betaald nieuws aan te bieden, bereiken media niet meer de persoon die vanuit waar dan ook ter wereld ineens stuit op een nieuwsbericht. Het bereik van het netwerk en het netwerk van nieuwssites zelf worden hiermee kleiner, waardoor minder mensen zich kunnen mengen in dagelijkse gebeurtenissen. Niet alleen wordt hiermee de maatschappelijke functie van een medium kleiner, ook wordt nieuws meer voor de elite.

Juiste berichtgeving

Ik moet toegeven dat ik tot voor kort achter dit bovengenoemde doemscenario stond. Toch ben ik mijn visie langzaam aan het bijstellen. Tegenwoordig zijn er nog maar weinig garanties voor goede en feitelijk juiste berichtgeving. Als mijn euro’s ervoor kunnen zorgen dat ik deze garantie weer krijg, zou ik ze graag aan een (online) krant willen schenken. 

Nu.nl schrijft op 2 september 2010 op de pagina Werk en Privé  ‘Vrouw laat werk makkelijker los dan man’. Een dag later sleutelt de redactie aan de kop en wordt het ‘Man laat werk minder makkelijk los’. Het bericht is gebaseerd op een rondvraag gehouden in opdracht van Ricoh, een aanbieder van informatietechnologie (IT). FHJ Factcheck onderzoekt of dit bericht wel betrouwbaar is.

 Lees hier het hele artikel.

Als dolle stieren gingen ze erop af. Een 17-jarige Drenth die in Spanje een opleiding tot stierenvechter gaat volgen.

Het Algemeen Dagblad, De Telegraaf, Dagblad van het Noorden, Nu.nl, RTV Drenthe, NOS Headlines, de Wereldomroep, RTL Z, Pownews, Het Reformatorisch Dagblad, De Coen en Sandershow, De Morgen en het ANP.
FHJ Factcheck telde 23 media die berichtten over ‘de matador in spé’. In de madiwodovrijdagshow van donderdag 16 september jl. trok Reinoud Homan echter het rode doek weg.
Het bleek een grap. 

FHJ Factcheck zocht uit hoe dit kon gebeuren en wat de redacties doen om herhaling te voorkomen.

14 september 2010. Pieter Storms doet in de uitzending van De Wereld Draait Door (DWDD) een appèl voor ‘betere’ journalistiek. Hoewel de discussie meer draait om de heren (Jort) Kelder en Storms, kan niet voorbij worden gegaan aan de oproep van de oude ‘breekijzer’. “In de huidige journalistiek moet meer worden gecheckt,” aldus Storms.
Het betoog is niet overbodig. Twee dagen later blijkt dat veel Nederlandse (en diverse Belgische) media in het verzonnen verhaal trapten van Reinoud Homan, een vakkenvuller uit Nieuw Schoonebeek.

Lees hier het hele verhaal.