De collega’s van Geen Stijl met een interessant stukje. Klik hier voor het artikel.
Categorie: Opmerkelijk
Door Mathias de Graag
Nu.nl schrijft op 2 september 2010 op de pagina Werk en Privé ‘Vrouw laat werk makkelijker los dan man’. 
Een dag later sleutelt de redactie aan de kop en wordt het ‘Man laat werk minder makkelijk los’. Het bericht is gebaseerd op een rondvraag gehouden in opdracht van Ricoh, een aanbieder van informatietechnologie (IT). FHJ Factcheck onderzoekt of dit bericht wel betrouwbaar is.
Lees hier het hele artikel.
Door Mathias de Graag en Jeroen Kraak
Als dolle stieren gingen ze erop af. Een 17-jarige Drenth die in Spanje een opleiding tot stierenvechter gaat volgen.
Het Algemeen Dagblad, De Telegraaf, Dagblad van het Noorden, Nu.nl, RTV Drenthe, NOS Headlines, de Wereldomroep, RTL Z, Pownews, Het Reformatorisch Dagblad, De Coen en Sandershow, De Morgen en het ANP.
FHJ Factcheck telde 23 media die berichtten over ‘de matador in spé’. In de madiwodovrijdagshow van donderdag 16 september jl. trok Reinoud Homan echter het rode doek weg.
Het bleek een grap.
FHJ Factcheck zocht uit hoe dit kon gebeuren en wat de redacties doen om herhaling te voorkomen.
14 september 2010. Pieter Storms doet in de uitzending van De Wereld Draait Door (DWDD) een appèl voor ‘betere’ journalistiek. Hoewel de discussie meer draait om de heren (Jort) Kelder en Storms, kan niet voorbij worden gegaan aan de oproep van de oude ‘breekijzer’. “In de huidige journalistiek moet meer worden gecheckt,” aldus Storms.
Het betoog is niet overbodig. Twee dagen later blijkt dat veel Nederlandse (en diverse Belgische) media in het verzonnen verhaal trapten van Reinoud Homan, een vakkenvuller uit Nieuw Schoonebeek.
Lees hier het hele verhaal.
Door Remy Wijnands
Colleges op de FHJ, er zijn basically twee soorten. Je hebt werkcolleges (waarbij ervan uitgegaan wordt dat je ook echt iets doet) en je hebt hoorcolleges. Zoals de naam al aangeeft gaat het daarbij om luisteren. Naar wie dan? Dat verschilt natuurlijk. Soms staat er een docent die een theorie uitlegt, soms een technicus die je instrueert en soms iemand uit de praktijk. Iemand als Joris Luyendijk. Alom gerespecteerd journalist en in 2001 nog winnaar van de Gouden Pen.
Al die colleges kosten natuurlijk geld en worden betaald uit het lesgeld dat de studenten betalen (toch al zo’n 1.500 euro per jaar). Toen studievereniging RAAK dan ook bekend maakte dat Luyendijk zou komen, werd dat nieuws met enthousiasme ontvangen. Een grote naam (niet de eerste) die een college komt geven! Oh wacht, Joris had wel geeist dat geïnteresseerde studenten eerst 40 euro zouden overmaken om erbij te zijn. Pardon?
Jawel, als je Joris Luyendijk wilde horen praten, moest je er eerst 40 euro voor overhebben. Naar eigen zeggen deed Luyendijk dit omdat hij alleen gemotiveerde studenten in zijn college wilde hebben. Want poeh, stel je eens voor dat er een paar rebellen in de zaal zouden zitten die steeds door Joris heen zouden praten. Dat kan natuurlijk niet. Als Luyendijk spreekt, luistert de rest. 
Dat is zo’n beetje de gedachtegang van Joris Luyendijk. “Als ik kom, wil ik dat er geluisterd wordt. Maar daar kan ik niet klakkeloos van uit gaan, dus dan moeten ze maar betalen.” Het is eigenlijk geen bizarre gedachte. Je weet immers zeker dat mensen die voor je betalen (en al zeker 40 euro!) je college met interesse zullen volgen. Dat dat zelfs bovengemiddeld zal zijn, kan ik niet aantonen, maar het ligt wel voor de hand. Immers als je 40 euro betaalt voor een bezoek aan de bioscoop dan ga je ook kritisch naar de film kijken, laat staan het hele gebeuren eromheen.
Probleem in dit verhaal is echter dat Luyendijk tijdens het college doodleuk kon mededelen dat de studenten het geld terug zouden krijgen. Het was een truc. Als een konijn uit de hoge hoed. De acht (!) studenten die het college uiteindelijk bijwoonden, waren blij verrast. Goh, je zit er dan ook. Je hebt dat geld over gehad om Joris te zien spreken. En dan, in een eliteclubje (want die sfeer hangt rond een college van 8 studenten en Luyendijk), krijg je te horen dat je dat geld terugkrijgt.
Ik stel me een klein applaus voor. Of in ieder geval lachende studenten (Joris lachte vast mee) toen dat medegedeeld werd. “Kijk eens, wij hadden het er voor over en nu krijgen we het nog terug ook!” Ja, je bent dan een beetje een dubbele winnaar. Voor zover je van een winnaar kunt spreken in dit verhaal.
Grote probleem is dat Luyendijk geld vraagt om een college te komen geven. Het is het meest stuitende voorbeeld van jezelf-boven-de-groep-plaatsen wat ik ooit heb gezien. En dat voor een van de beste journalisten van Nederland. Iedere student aan de FHJ zou graag bij dat college zijn geweest. Maar voor veel studenten is 40 euro veel geld. Heb je dat dan over voor een college? Ik kan me zo voorstellen van niet. Nu zullen die 8 studenten al gauw met het vingertje gaan wijzen en zeggen dat het hier om interesse in het vak gaat.
Niets is minder waar. De motivatie van studenten aan de FHJ toets je niet door geld te vragen voor een college. Als iemand anders het gedaan had, hadden we hem of haar meteen belachelijk gemaakt. Maar als Joris Luyendijk het doet, vinden we het een geslaagde truc. Nou, ik niet. Ik vind dat Joris zich moet schamen. Als ervaren journalist slaat hij de plank hier volledig mis.
Als je je kennis daadwerkelijk wilt delen met aanstaande journalisten, kom je gewoon een college geven. Je maakt de zaal enthousiast en als je echt je autoriteit wilt demonstreren, zet je een student die lastig doet gewoon de zaal uit. Maar Luyendijk dacht er anders over en wilde eerst geld zien. Dat geld moest dan illustreren hoe graag je het college wilde bijwonen. Eerst het kaf van het koren scheiden, so to speak.
Wat dat betreft zijn die 40 euro symbolisch, zou je zeggen. Zouden er bij 20 euro of een tientje meer studenten zijn gekomen? Ik denk van wel. Eigenlijk zijn die 40 euro net voldoende. Bij een hoger bedrag zou er misschien niemand zijn gekomen (de fanatici uitgesloten). Maar dit bedrag illustreert waarom het optreden van Luyendijk als een farce kan worden beschouwd. Bij 40 euro krijg je namelijk altijd minder dan 10 studenten. En daar was Luyendijk op uit, als je het mij vraagt. Lekker in een klein clubje over journalistiek praten (er werd ook lol gemaakt) en dan meningen peilen en wegwezen. Job done.
Het college draaide wat dat betreft helemaal om Luyendijk zelf. Joris moest en zou een klein publiek aan zich binden en wilde het dan met een truc afdoen. Needless to say hebben de 8 studenten het geld terug niet geaccepteerd. Want het was natuurlijk een knaller van een college. Niet vreemd, aangezien het eigenlijk gewoon een privécollege was. Daar zou ik dan wel weer 40 euro voor betalen. Behalve als Luyendijk voor de groep staat.
Het kabinet is gevallen! De journalistiek juicht: “We hebben werk!” En wat doe je dan als NPS/VARA?
Natuurlijk.
Pauw & Witteman bellen!
Deze heren zullen wel eens even de betrokken politieke kopstukken aan de tand voelen.
Nou…niet dus. Herman Meijer, eindredacteur van het tv-programma Pauw en Witteman, geeft tekst en uitleg over het gebrek aan kritische vragen en het vermoedelijke linkse karakter van het programma. Hoewel ik hem zelf nog niet heb kunnen bereiken voor antwoorden op mijn vragen, kan ik jullie dit niet onthouden.
Lees hier zijn pleidooi over de uitzendingen van P&W tijdens de afgelopen dagen.
Vannacht de herhaling van De Wereld Draait Door gezien. 
Jasper Schuringa was te gast. Mijn nieuwsgierig won het van het cynisme tegenover de media-exposure van onze ‘Flying Dutchman’.
En toen onze held binnen kwam lopen bij het populaire tv-programma, wist ik waarom ik eigenlijk niet wilde kijken. Een raar, ongebruikelijk onthaal in het programma verraadde het ego van Jasper. Wat een aandacht voor deze man. Natuurlijk; hij heeft goed gehandeld, maar waarom nu wéér alles herhalen over de heldendaad?
Omdat hij nog nooit op de Nederlandse tv is geweest.
Daarom.
De Wereld Draait Door (DWDD) kondigt al twee dagen van tevoren Zijn komst aan. Alsof God zelf op bezoek komt. Maar waarom? Is het nu écht zo bijzonder voor een speciale uitzending?
Ja. DWDD is het eerste tv-programma waar onze Jasper te gast is.
Daarom.
Als Matthijs van Nieuwkerk begint over het interview met CNN, merkt de presentator op dat het een raar interview is. Schuringa legt uit dat hij op dat moment hoorde dat het incident in het vliegtuig in verband werd gebracht met Al Qaeda. De Nigeriaan wilde het toestel opblazen in opdracht van Bin laden en zijn handlangers. Begrijpelijk dat het dan even raar praten is voor een camera.
Maar waarom begint Van Nieuwkerk niet over het geld dat hij heeft gecasht voor dat interview? Is die vraag ’Not Done’? En waarom zou hij nu op de Nederlandse televisie gratis zijn verhaal doen? Juist omdat Jasper Schuringa niet veel in de media wil verschijnen, zet dit bezoekje aan DWDD mij aan het denken.
Daarom.
Lees hier over Nick Davies en zijn boek Flat Earth News over de journalistiek. ”Kranten schrijven onzin, nieuwsprogramma’s zitten vol leugens. Journalisten worden voortdurend gemanipuleerd,” aldus Davies.
De gerespecteerde Britse onderzoeksjournalist beweert zelfs dat de journalistiek zich mogelijk in het eerste stadium van de dood bevindt. Een uitspraak waar ik als aankomend journalist toch wel door geprikkeld word. Sterft ons beroep uit?
Wie zal het zeggen….
Foto: Roel Wijnants
Een goede vriend van mij wees mij een paar maanden geleden op de uitzendingen van Heerlijk Eerlijk Heertje. Verplichte kost voor aankomende journalisten als je het mij vraagt.
Onderwijs
Anno 2009 hebben studenten te maken met competentieonderwijs. Onze opleiding voor journalistiek vult deze vorm van onderwijs op geheel eigen wijze in. Zo kennen wij de competenties kiezen en selecteren. Twee aspecten in ons werk die goed moeten worden toegepast.
Geen gek idee als u nagaat dat ons werk vol zit met keuzes en selecties. Maar wat wordt er gedaan als er is geselecteerd? Lezen we nog ergens waarom de student kiest voor dít en niet dát?
Ja, in het zogeheten reflectieverslag. Daarin moet de student uitleggen waarom en hoe bepaalde keuzes zijn gemaakt. Het maakt ons werk inzichtelijk en beter te begrijpen. Eenmaal afgestudeerd is zo’n reflectieverslag niet meer nodig. Op de toekomstige werkplek wordt binnen de redactie nog wel overlegd waarom bepaalde keuzes zijn gemaakt, maar het bereikt het publiek niet meer.
Een gemiste kans.
Heerlijk Eerlijk Heertje
Met het programma Heerlijk Eerlijk Heertje geeft Raoul Heertje het publiek weer de gelegenheid mee te kijken met de werkwijze van de journalist. Hij laat de kijker meegenieten van het journalistieke proces. Collega’s van NOS Headlines voelde Heertje aan de tand:
Onze CO2-uitstoot rijst de pan uit. Moeder aarde warmt op. De poolkappen smelten. De ijsbeer sterft uit. HELP!
DE AARDE VERGAAT!
Tenminste; als we de wetenschappers mogen geloven die in de media hun verhaal doen. Met nadruk noem ik hier de wetenschappers die de weg naar de media makkelijk weten te vinden, omdat ik na het lezen van het artikel uit Villamedia ben gaan twijfelen aan hun uitingen over de ’Global Warming’.
Belangrijk hierbij is ook de rol van journalisten. Zij bieden deze wetenschappers een platform, maar moeten ook nuance brengen in de discussie rond de ‘climate change’. En van dat laatste lijkt geen sprake te zijn.
Toegegeven. De documentaires van Michael Moore zetten mij aan het denken. 
Of het nu over 9/11 gaat, over de wapenindustrie in de USA of over de gezondheidszorg in datzelfde Amerika; hij weet mij altijd te verbazen.
Hoe doet hij dat toch?
Als journalist een uitermate interessante vraag, maar niet alleen voor journalisten. Veel mensen zijn na het zien van de documentaire Fahrenheit 9/11 gaan geloven in de complottheorieën over de aanslagen op het World Trade Centre. Ook ik twijfel aan de rol van George W Bush in het hele gebeuren rond 11 september 2001, maar is er nog wel plaats voor enige nuance?
We geven wel kritiek op de voormalige president van Amerika, maar willen we ook kritisch kijken naar de manier waarop Moore de documentaire heeft gemaakt?
Bekijk volledig artikel »
Mathias
Wouter van Loon
